Μαδαγασκάρη🩷
Από τα χειρόγραφα της κρυμμένης θεάς, που σώζονται στο φως του φεγγαριού και στην ομίχλη της θάλασσας…
Λέγεται πως υπήρχε μια πέτρα,
όχι λαξευμένη,
όχι διαμορφωμένη με τη βία,
αλλά απαλά αφυπνισμένη από την ίδια τη γη.
Τη βρήκαν να αναπαύεται στην παλάμη,
λεία σαν υπόσχεση ψιθυρισμένη πριν από την ανατολή,
σταθερή σαν καρδιά που γνωρίζει τον ρυθμό της.
Αυτή δεν ήταν ποτέ η πέτρα της εύθραυστης αγάπης.
Τα κείμενα μας υπενθυμίζουν διακριτικά αυτή την αλήθεια.
Αυτή είναι η αγάπη που λάμπει.
Το μπλε της φέρει την ομίχλη του ωκεανού και τη σεληνιακή ανάσα,
στροβιλισμοί απαλοί σαν σύννεφα που παρασύρονται σαν παλίρροια πάνω από αρχαία νερά 🌊💙
αθόρυβα ουράνια τόξα λαμπυρίζουν κάτω από την επιφάνειά της,
φανερώνονται σαν φως που χορεύει πάνω στα κύματα 🌫️🌈
Γεννήθηκε εκεί όπου η γη εξακολουθεί να τραγουδά για θεές..
στο ιερό κόκκινο χώμα της Μαδαγασκάρης,
όπου οι ρίζες αγκαλιάζουν παλιούς ναούς αφοσίωσης
και αρχαία ονόματα διατηρούνται στη μνήμη των ανθέων και του ανέμου.
Μέσα της κατοικεί η Μόριγκαν…
όχι ως πόλεμος,
αλλά ως θεία κυριαρχία.
Τα χειρόγραφα αναφέρουν ότι δεν κυνηγάει.
Δεν ικετεύει.
Δεν δειλιάζει.
Σηκώνεται.
Και όταν κινείται,
η ατμόσφαιρα γύρω της γίνεται πιο ήπια…
σαν την παλίρροια που ανταποκρίνεται στη Σελήνη 🌙🌊
Αυτή την πέτρα την κρατούσαν κάποτε γυναίκες με αόρατα στέμματα…
όχι ηγεμόνισσες που επιβάλλονταν με τη βία,
αλλά βασίλισσες της αυτογνωσίας.
Μια ήρεμη εξουσία που αναπαύεται στο χέρι,
μια ασπίδα υφασμένη από αφοσίωση, επιθυμία και φωτεινή χάρη 👑✨
Προστατεύει με τη λάμψη της.
Με την ήρεμη βεβαιότητά της.
Με την αξία που εκπέμπει.
Τα χειρόγραφα διδάσκουν🤓…
Κρατήστε τη όταν επιλέγετε τον εαυτό σας.
Όταν μιλάτε απαλά αλλά σταθερά.
Όταν θυμάστε την απεραντοσύνη του δικού σας ωκεανού.
Δεν ανταποκρίνεται στην αμφιβολία.
Ανταποκρίνεται στην αφοσίωση.
Εκείνοι που την έφεραν δεν διακρίνονταν από αυστηρότητα,
αλλά από γαλήνη..
μια ηρεμία σαν ακίνητο νερό την αυγή,
μια ομορφιά που δεν ζητούσε να τη δουν,
μια δύναμη που άνθιζε σαν μπλε τριαντάφυλλο κάτω από την παλίρροια 🩷🌊💙✨
Και στην τελευταία γραμμή γράφεται:
Η θεά δεν κατεβαίνει.
Ανεβαίνει…
σαν την παλίρροια…
μέσα από την αναπνοή… μέσα από τα οστά…
μέσα από το χέρι που τολμά να θυμηθεί ποια είναι.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.