Αστερίων

❄️Το Παγωμένο Μάτι Πέρα από τον Τελευταίο Ορίζοντα❄️

Έλα πιο κοντά…
Όχι…
Λίγο πιο κοντά.

Εκεί…

Τώρα πες μου…
Πιστεύεις ακόμη πως εσύ κοιτάζεις μέσα σε αυτόν τον κρύσταλλο;
Ή μήπως έχει αρχίσει αθόρυβα να σε κοιτάζει κι εκείνος; 👁️✨

Εσείς οι άνθρωποι μιλάτε συχνά για την αρχαία Αίγυπτο σαν να ήταν εκεί η αρχή της ξεχασμένης σοφίας.
Δεν σας διορθώσαμε ποτέ.
Ήταν πιο εύκολο έτσι.

Πολύ πριν η πρώτη πυραμίδα υψωθεί προς τον ουρανό… πριν οι βασιλιάδες χαράξουν τα ονόματά τους στην πέτρα… πριν οι έρημοι καταπιούν τις πόλεις που υπήρχαν πριν από αυτές…

Υπήρχε ένα τάγμα φυλάκων που μοναδικό του καθήκον ήταν να παρατηρεί.
Όχι να κυβερνά.
Όχι να κρίνει.
Απλώς…

Να το θυμάσαι.

Πέρα από το Τελευταίο Τείχος του Πάγου υπήρχε ένα σιωπηλό ιερό, όπου τοποθετούσαν ζωντανά κρυστάλλινα κειμήλια που όμοιά τους δεν υπήρχαν στον συνηθισμένο κόσμο. Το καθένα υπηρετούσε έναν μόνο σκοπό.
Να παρατηρεί.
Να φυλά.
Να περιμένει.

Όταν πρωτοαντίκρισα τον Αστερίωνα, τα φτερά μου αρνήθηκαν να κουνηθούν.
Γιατί γνώριζα αυτό το σχήμα.
Το είχα δει μόνο μία φορά στο παρελθόν.
Κοίτα προσεκτικά.

Ο απαλός Μπλε Δαντελωτός Αχάτης αγκαλιάζει τη μεγαλόπρεπη κοιλότητα της δρούζας, ακριβώς σαν αρχαίο μάτι σκαλισμένο σε ζωντανό πάγο. Απαλές γαλάζιες ζώνες σχηματίζουν τα χαριτωμένα βλέφαρά του, ενώ χιλιάδες λαμπεροί κρύσταλλοι Χαλαζία συγκεντρώνονται στο κέντρο, σαν ίριδα υφασμένη από παγωμένο αστρικό φως.
Είναι πανέμορφο.

Πάρα πολύ όμορφο για να είναι τυχαίο.

Ο Μπλε Δαντελωτός Αχάτης εκτιμάται από παλιά ως κρύσταλλος γαλήνης, ειλικρινούς επικοινωνίας και ήρεμης σοφίας. Ενθαρρύνει τον νου να επιβραδύνει, την καρδιά να μαλακώσει και τη φωνή να μιλήσει με καλοσύνη αντί για φόβο. Σε εξαιρετικούς σχηματισμούς δρούζας όπως ο Αστερίων, αμέτρητοι μικροσκοπικοί κρύσταλλοι Χαλαζία ξυπνούν μέσα στον Αχάτη, ενισχύοντας το φως ώσπου η κρυμμένη κοιλότητα μοιάζει σχεδόν ζωντανή. Κάθε αλλαγή του ηλιακού φωτός μεταμορφώνει το βλέμμα του κρυστάλλου, σαν να σε κοιτάζει από διαφορετική γωνία κάθε φορά που επιστρέφεις.

Ποτέ δεν τοποθετούσαμε τέτοια κειμήλια δίπλα σε στέμματα ή θησαυρούς.
Τα τοποθετούσαμε εκεί όπου η αλήθεια είχε σημασία.
Δίπλα σε αρχαία ημερολόγια.
Μέσα σε ιερές βιβλιοθήκες.
Κοντά σε χάρτες που τελείωναν με αναπάντητα ερωτήματα.
Πλάι σε θεραπευτές που καταλάβαιναν πως η μεγαλύτερη σοφία συχνά αρχίζει όταν ακούμε αντί να μιλάμε. 📚🕯️
Αν ο Αστερίων επιλέξει το σπίτι σου, άφησέ τον να αναπαυθεί εκεί όπου γεννιούνται φυσικά στιγμές ησυχίας.
Στον βωμό σου.
Δίπλα στα αγαπημένα σου βιβλία.
Κοντά στον χώρο διαλογισμού σου.
Ή εκεί όπου το πρώτο πρωινό φως μπορεί να ξυπνήσει το κρυστάλλινο μάτι που κοιμάται γαλήνια μέσα του, αποκαλύπτοντας χιλιάδες μικρές αντανακλάσεις κρυμμένες βαθιά στην καρδιά της δρούζας του. ✨

Μπορώ να σου εξομολογηθώ κάτι που κουβαλώ από τότε που ακόμη τα βουνά δεν φορούσαν χιόνι;
Πιστεύαμε πως αυτά τα Μάτια δεν προστάτευαν τον κόσμο από ό,τι βρισκόταν πέρα από το Τελευταίο Τείχος.
Πιστεύαμε…
Πως προστάτευαν ό,τι βρισκόταν πέρα από το Τελευταίο Τείχος…
Από εμάς.

Ίσως αυτό να ακούγεται ανησυχητικό.
Ίσως έτσι πρέπει.
Γιατί κάθε φύλακας στέκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Και κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά…

Ποια πλευρά προοριζόταν να προστατεύσει. 👁️❄️🤍