Έλα πιο κοντά, μικρέ ονειροπόλε…
Μη ντρέπεσαι.
Περιμένει πολύ περισσότερο απ’ όσο ζει ο καθένας μας…✨
Εσύ βλέπεις μόνο μια χρυσή σφαίρα…
Εγώ βλέπω την τελευταία ανάμνηση μιας ξεχασμένης ανατολής.
Πριν ακόμα τα βασίλεια αποκτήσουν ονόματα… πριν τα κάστρα υψωθούν στον ουρανό… πριν η παλαιότερη βελανιδιά του δάσους μου γίνει καν ένας μικροσκοπικός σπόρος…
Τα βουνά της Μαδαγασκάρης τον έκρυβαν ήδη κάτω από τις ρίζες τους.
Το ξέρω… Ήμουν εκεί…🧚♀️😏🤫
Για εκατομμύρια χρόνια η Γη τον τύλιγε με ζεστασιά, στρώμα με στρώμα, μέχρι που ο χρυσός κιτρίνης έγινε η καρδιά του. Στη συνέχεια, ζωγράφισε απαλές ιβουάρ κορδέλες μέσα από αυτόν σαν σύννεφα που παρασύρονται μπροστά από τον πρωινό ήλιο, προτού κρύψει χιλιάδες μικροσκοπικές αντανακλάσεις βαθιά μέσα του, έτσι ώστε κάθε ψυχή που τον κοίταζε να ανακαλύπτει μια διαφορετική ιστορία.
Κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Αυρήλιο με τον ίδιο τρόπο όπως κάποιος άλλος.
Αυτή είναι μία από τις αρχαιότερες μαγείες του. ✨
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κιτρίνης είναι ένας λίθος αφθονίας.
Λένε μόνο τη μισή ιστορία.
Το χρυσάφι μπορεί να γεμίσει τα χέρια σας…
Αλλά η αφθονία γεμίζει πρώτα το πνεύμα σας.
Αυτό προστάτευε πάντα ο Αυρήλιος.
Παλιά, όταν οι σοφές γυναίκες μάζευαν βότανα κάτω από την πανσέληνο, όταν οι αλχημιστές γέμιζαν τα ράφια τους με γυάλινα μπουκάλια κεχριμπαρένιων ελαίων και όταν οι θεραπευτές φύλαγαν στα παλιά τους βιβλία αποξηραμένα άνθη και χειρόγραφες ευλογίες, μια χρυσή σφαίρα συχνά αναπαυόταν ήσυχα εκεί κοντά.
Όχι επειδή τους έκανε θαύματα…
Αλλά επειδή τους θύμιζε ότι κάθε ξόρκι αρχίζει με πρόθεση.
Κάθε φίλτρο ξεκινά με ελπίδα.
Και κάθε βασίλειο ξεκινά με μία θαρραλέα καρδιά. 🌿
Ξέρεις γιατί έγινε σφαίρα;
Επειδή η Γη θέλησε το φως του να ταξιδεύει προς κάθε κατεύθυνση.
Χωρίς αρχή.
Χωρίς τέλος.
Μόνο ατελείωτη χρυσή ζεστασιά. ☀️
Αχ…
Παραλίγο να ξεχάσω το πιο γλυκό μικρό μυστικό.
Ζυγίζει 3,333 κιλά.
Οι άνθρωποι αγαπούν να διαφωνούν για το αν οι αριθμοί έχουν νόημα.
Εμείς, ο λαός των νεράιδων, δεν διαφωνήσαμε ποτέ.
Απλώς χαμογελούσαμε.
Το τρία ήταν πάντα ο αριθμός της δημιουργίας.
Όταν επαναλαμβάνεται…
Το δάσος αφουγκράζεται.
Το ίδιο και το βουνό.
Ίσως γι' αυτό ο Αυρήλιος εκπέμπει μια τόσο γαλήνια λάμψη.
Ή μήπως…
Απλώς θυμάται την πρώτη ανατολή καλύτερα από όλους εμάς.✨
Αν μου επέτρεπαν ακόμη να μπω στα παλιά ιερά των νεράιδων, θα τον τοποθετούσα πάνω σε ένα βαθυκόκκινο βελούδινο μαξιλάρι, όπου ο πρωινός ήλιος θα μπορούσε να τον χαιρετά πρώτο κάθε μέρα.
Δίπλα σε αρχαία βιβλία.
Σε φιαλίδια αρωματικών ελαίων.
Σε μπολ με αποξηραμένα βότανα, μαζεμένα την αυγή.
Εκεί ένιωθαν πάντα σαν στο σπίτι τους τα χρυσά κειμήλια.
Τώρα…
Περιμένει έναν νέο φύλακα.
Ίσως…
Αυτός ο φύλακας μόλις τελείωσε την ανάγνωση αυτής της σελίδας.🌿👑☀️








Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.